Impressie van de Donau zomer 2011

Mooi is de Donau, maar niet blauw, wel breed. Breed genoeg voor iedereen, die  zich op en door het water wil verplaatsen, al is de vaargeul vaak wel smal.  Wat een feest om  in 7 dagen 399 km stroomafwaarts te roeien, met een gemiddelde snelheid van 12 km per uur. Dat je dit mag en kunt doen!  Natuurlijk , je hebt aan je verplichting voldaan om  minimaal 1000 euro sponsorgeld per deelnemer in te brengen voor “ goede doelen”. Maar ook van het  binnenhalen van sponsorgeld kun je een feest maken. Natuurlijk je bent in het voordeel met “ De Overijssel” van de DDP, je vormt met je roeimaten en begeleiders op de wal een harmonieus , sportief en technisch kloppend geheel én je ploeg beschikt over een betrouwbare auto en fiets. Behalve kracht in de benen is armkracht ook wel heel wenselijk. Daar waar landen grenzen trekken, ligt het conflict op de loer en die kunnen bij sluizen uitgevochten worden. Dus tot twee maal toe oppakken die boot en lopen maar. Ditzelfde commando kon je ook dagelijks voor de start en na de finish horen. De boten mocht je hoog en droog op het vaste land leggen. Geen trap wordt te steil geacht door de gastvrije, ontvangende roeiverenigingen. Daar, waar de sluiswachter roeiers wel overzetten, wordt verwacht dat je samen zingend de sluis uitroeit om hen te bedanken. Alsof zij regeringen willen verleiden de grensconflicten overal te beslechten. 

Als Donautrekkers vertegenwoordigden wij de DDP binnen Row4Rigths. We waren met achten, 6 roeiers, een begeleider en een vrijwilliger. De roeiers: Eric Stamsnijder, Jan Aghina, Ruud Zwaag, Willem Hoogenraad, Jo Frencken en Joke van Loenhout.  Theda Aghina, vrouw van,  was de vaste begeleidster en chauffeuse op de wal .  Judith Mulder was als vrijwilliger beschikbaar voor alle deelnemers aan dit  Row4Rights evenement als eerste hulparts. Hoewel onze ploeg bleef gevrijwaard van alle ongemakken, die je zelf kunt voorkomen, was Judith voor anderen onmisbaar.  Denk aan uitdroging, verbranding, voedselvergiftiging , tekenbeten, wespensteken en omslaan voor de sluis. Onze mascotte, de gele helm , fier op de punt van de boot, zorgde er wel voor dat wij ons hoofd niet zouden stoten. Natuurlijk was  Judith er ook voor ons, voor zover er tenminste fietspaden waren langs het traject. Ze  moedigde  ons aan en legde alles vast op de fotografische plaat. Gelukkig waren de plaatjes niet al te confronterend, de halen waren redelijk gelijk. Minpuntje was, dat  het niet alles goudgeel was wat er blonk aan het bovenlijf.  Eerlijk is eerlijk, de DDP sprong er desalniettemin uit. Geen boot die sneller was . Met als vanzelfsprekend gevolg,  als laatste de volgende dag erin en... toch weer als eerste eruit. En wat levert dat op? Nog niet in de boot of eenmaal uit de boot bleven de mannen  onvermoeibaar bij het tillen en sjouwen van al wat iets met boten te maken had.  Intussen bleven Judith en Theda de zeer herkenbare loodsen en rustpunten. Iedere keer weer , bij elke start, bij elke finish en tussendoor bij alle lunchplekken. En niet alleen voor ons. Ook de bemanning van menig andere boot leefde op bij het zien van deze betrouwbare landvasten. Rotsen in de branding waren zij , die alle ongemakken moesten weerstaan om ze op te vangen voor ons, de roeiers. Als roeier heb je het gemakkelijk, je gaat gewoon mee met de stroom. In het ruim is meer dan voldoende water aangedragen om dagenlang  tropische hittes te doorstaan. Banaantje aan stuurboord en banaantje aan bakboord op iedere roeiplek. Voldoende energie, om zelfs met al dat water aan boord, de Donaugolven  te doorklieven.  Je weet je gelaafd en gevoed door de vaste hand op het vaste land. 

 Behalve dag 1 ( 40 km), kun je de overige 6 dagen splitsen in een ochtend  en middag traject, waarbij een begeleider op de wal wisselt met een roeier. Tja,  en als je dan als roeier een dagdeel behoort tot de walploeg om Theda te helpen en je berooft haar dan van haar fiets onder het mom van warming –up of cooling down, dan mag je daar als Theda wel een vraagteken bij zetten.

 Hoewel de organisatie van dit roei-evenement voortreffelijk was  weken we toch eenmaal af van een door de organisatie uitgekozen lunchplek. Achteraf een gouden greep, want menig boot kapseisde daar. Nee, neem dan onze plek. Begraafplaatsen staan bekend om hun rust, mooie natuur en juweeltjes van monumenten. Maar dat Jan Aghina een ter ziele gegane roeiclub had uitgekozen overtrof ieders verwachting. De zijne niet in het minst. Natuurlijk had zijn maatje en zielsverwant Theda, inmiddels helemaal getraind op niet werkende tom-tom, routebeschrijvingen die een soort alternatief Nederlands bezigen, nog net niet helemaal afgestompt door heel veel autokilometers  zonder airco, terwijl de zon de buitentemperatuur opdreef tot 40 graden, onmiddellijk in de gaten dat hier lijken van roeiboten lagen. Zij begreep als geen ander, dat Jan hier ongekende potenties in zou zien. 

Is deze tocht een aanrader voor ander leden van de DDP? Het antwoord is een volmondig ja! Maar elk jaar en elke tocht zal weer anders zijn. De organisatie heeft natuurlijk veel geleerd en dat betekent dat de tocht volgend jaar alleen nog maar beter kan zijn. 

Tips? Natuurlijk! Hoe objectief zijn die tips? Dat laat zich raden! Zijn deze tips ook geldig in 2012? Ik zou het niet weten. De valkuilen voor jongeren verschillen van die van ouderen, hangen samen met roei ervaring en nog heel veel meer. Wat is de invloed van het weer? Groot natuurlijk.  Het weer hebben we niet in de hand. Roei conditie natuurlijk wel, blijf daar aan werken.

Hier komen ze dan, de tips: 

Lees van tevoren zorgvuldig het reisschema/routeplan, zoals de organisatie dat mailt of zoals je op hun website kunt vinden ( in 2011 klopte het en stond er echt alles in. We gaan er maar vanuit dat dit ook voor 2012 geldt). Maar goed misschien lees je alleen, wat je wilt lezen. Let dus goed op hoeveel autotransfers er zijn en over hoeveel kilometers. Overweeg met je hele ploeg te gaan vliegen en meteen op het vliegveld  een busje te huren. Het kan handig zijn, dat je per ploeg echt je  eigen auto hebt voor de roeiers en hun bagage.  Een dag eerder aankomen is niet gek om toerist te zijn in Oostenrijk. Te overwegen valt  zelf de overnachting te regelen in hotelletjes, zodat je na het roeien ook nog iets van de streek ziet, waar je doorheen roeit. Als de roeitocht is afgelopen is hij ook afgelopen. Ga samen meteen terug of ga zelfstandig verder met je eigen individuele vakantie.

 Begin tijdig met het inzamelen van sponsorgeld. Voel het inbrengen van het minimaal vereiste sponsorgeld als een verplichting. Gewoon een eis om deel te kunnen nemen aan de roeitocht.Maar misschien ben je dit ook wel verplicht aan al degenen, die gesponsord hebben voor het goede doel en niet voor de organisatie van jouw vakantieroeitocht. Want vakantie is het natuurlijk wel.

 Kies je maten en geef je nu maar op voor 2012. 

Joke van Loenhout